Mijn toestand was nog steeds erg beperkt. Hoofdpijn, duf, zeer vermoeid en pijn in mijn lijf.
Maar toch heel blij dat ze er zijn. En zij vinden het ook best. Niet ongemakkelijk of zo. Nee, zo is het nu dus. John probeert iedereen te verzorgen maar wordt net zo fijn door hen weer geholpen. Heerlijk, iedereen is er met en voor elkaar en we breien wel wat in elkaar. Zo deden we dat altijd al.
We praten over ons werk, praktijkproblemen. Want ook al hebben tandartsen in de media een slechte naam, tref ik ons hier nog net als tijdens opleiding met oprecht goeie bedoelingen. Serieus en oprecht.
Het sneeuwt. Mooi. Ik denk aan onze skivakanties die we ook samen hebben gehad. Après ski en nog meer van die dingen. Wat hadden we het tof samen. Veel gelachen en gedeeld.
De tranen prikken plots achter mijn ogen als we zo bij elkaar zitten. Zij nog zo midden en volop in het leven. De praktijk, het gezin, we hadden veel gelijke doelen en idealen. Zoveel wat je nog goed wil doen, nog verder verbeteren. Nog zo veel aan je zelf te werken.
En sta ik plots in een heel andere situatie nu. Ik ben bezig met wat ik zo graag voor die ander nog wil doen. En dan loslaten. Vrede hebben met.
Het voelt een beetje alsof ik bij hen wegdrijf. Een beetje verward en geschrokken van mijn eigen gedachten kijk ik weer.
Ik drijf weg maar voel me niet eenzaam. Ik word zachtjes geduwd, begeleid. Al is het een andere richting nu, wij blijven samen.
Want ook dit doen we weer samen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten