Ik voelde dat het vooruit gaat in mijn hoofd. John is met de kinderen volop bezig om de verjaardag voor te bereiden.
Ik heb gewoon te veel gedaan. Hoe vaak ik die kop letterlijk moet stoten.
Ik heb nu erge hoofd- oor- en keelpijn.
Maar ik grijp direct in. Laat alles over en ik ga nu met extra morfine slapen en rusten zodat ik er absoluut 100 procent op de cadeaudag BEN morgen. Want het had heel anders kunnen zijn. Maar Jippie, wij vieren morgen weer samen! En zo ga ik door.
Dus nu gauw aansterken!
Voor de meiden is het verdriet wat toch ook deze verjaardag mee wordt gevoeld aanwezig.
We hebben afgesproken dat het er nu eenmaal is. Dus als t moet dan laat maar gewoon even gaan, dat lucht op. Maar heel vaak is het er van te voren wat erger en valt het morgen hartstikke mee. En ondertussen doe ik er alles aan om gewoon te blijven. Dus of dit nou echt de laatste zou moeten zijn,
" dát zullen we nog wel eens zien"!
En daarmee is nu de lucht geklaard. We maken er gewoon het beste van en het komt zoals het komt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten