Samen verder

Na een lange onrustige periode keert de rust nu langzaam weer terug. 
De kinderen gedragen zich, ondanks het grote verlies tot nog toe, opvallend dapper.
Echte Kanjers !! 
Ze hebben Pappa nu helemaal terug omdat de intensive zorg voor mamma is komen te vervallen.
We doen nu veel samen en dat vinden ze heel fijn.
Hiermee kunnen we mooi doorgaan want de kinderen hebben vakantie.
We hebben samen een plannetje gemaakt, waar ze heel blij van zijn geworden.
Hierover zullen de kinderen de volgende keer vertellen.

John

DANK

Wij kijken terug op een waardig en voor velen indrukwekkend afscheid.
Wij spreken een hartelijk dank uit voor iedereen  die hieraan een bijdrage heeft geleverd.

Verder ervaren wij veel steun aan de dagelijkse stroom van kaarten, waarin mensen hun oprechte deelneming en steun voor ons gezin getuigen.

Werkelijk  hartverwarmend.

John   Juliétte   Alise en  Philippe

Rouwkaart

Klik hier om de rouwbrief in hogere kwaliteit te bekijken.

Stil

Van  dag  tot  dag.
Van  uur  tot  uur.
Van  minuut  tot  minuut.
Van  levend  tot  rustend.
Gelaten  heeft  de  tijd  haar  genomen.
Stilte
De  tijd  staat  stil.


Zondag 14 juli  2013  om 13:44 heeft Monique liggend in mijn armen afscheid genomen. Ik wens iedereen veel sterkte toe.

John Juliëtte Alise en Philippe.

Het wordt stil in en rondom Monique

Na het opvoeren van de pijn en slaapmedicatie moeten we het nu doen zonder de inspirerende woorden van Monique.

Ze slaapt en wordt heel goed verzorgd.

Vanaf nu wil ik samen met Juliette , Alise en Philippe  ons verhaal vertellen voor mensen die zich betrokken voelen.

Laten we gewoon met elkaar in contact blijven; wij zullen jullie support de komende tijd nog harder nodig hebben.

De kinderen hebben vakantie en verzetten hun gedachten graag  door gebruik te maken van diverse uitstapjes aangeboden door heel veel lieve mensen.

Logeerpartijtjes worden nu wel vaker afgewezen omdat ze niet te lang bij mamma weg willen zijn.

Het gemis van het gesprek wordt gecompenseerd door de gedachte dat mamma zo goed verdoofd is dat ze nu in ieder geval  geen pijn meer hoeft te lijden.

En zo leven we nu van dag tot dag in afwachting van wat komen gaat. 

Het wordt stiller en stiller.....

 

John

 

Laat.

 

Vertraag.

Vertraag.

Vertraag   je  stap.

 

Stap  trager  dan  je  hartslag  vraagt.

 

Verlangzaam.

Verlangzaam.

Verlangzaam  je  verlangen.

 

En  verdwijn  met  mate.

 

Neem  niet  je  tijd

En  laat  de  tijd  je  nemen

 

Laat.

 

 

Shiver me timbers...een troostlied...

Tekst geschreven door Yvonne Heldens:

De afgelopen dagen hebben wij allemaal met pijn in het hart moeten zien hoe Monique aan het einde van haar krachten begint te komen. Haar lichaam is verzwakt door de pijn maar met haar onverzettelijke geest heeft ze de laatste aanwijzingen gegeven.  De medicatie is verhoogd en ze is nu rustig.  

Ook John en de kinderen bereiden zich voor op een afscheid.  Er worden gedichtjes geschreven, naar muziek geluisterd, gekust, geschommeld, gepraat, gehuild, gelachen, getroost en omarmd.  

Alles gaat in harmonie zoals Monique graag wil en zoals zij samen ook zo vaak al hebben besproken. Dat maakt het niet gemakkelijker maar hier heeft ze zo hard voor gevochten. En omdat zij allemaal zo dapper zijn, zijn wij het ook.  John is continue bij haar. 

Bette Midler zingt er een liedje over: shiver me timbers. Een prachtig troostlied. 

Op youtube is dit te vinden. 

We hopen dat jullie, net als wij, enige troost mogen vinden bij dit lied. 

Yvonne Heldens, 9 juli 2013

Weinig nieuws en veel liefde

Monique kreeg vandaag wat meer pijn in haar bovenbuik. Dat was vervelend. Het maakte het doorademen moeilijk. En daardoor werd ze erg moe. Vanavond wilde ze uitrusten maar dat was ook moeilijk. Ze was onrustig. En, met zoveel mensen om je heen, met zoveel liefde en zoveel aandacht.... val dan maar eens in slaap!

Maar, toen het huis leeg werd kwam er rust.
Philippe mocht weer logeren bij Oom André.
Alise en Juliette gingen met Bente naar de film.
En zo kon Monique even bijslapen.

Vanmiddag vertelde ze dat ze de liefde die haar gegeven wordt zo goed kan voelen!
Die liefde om haar heen maakt ook dat een afscheid zo goed als onmogelijk is.
De liefde, door John en de kinderen, elke dag weer. Zo vol liefde en aandacht. Ze zorgen voor haar en houden zoveel van haar dat Monique zich gedragen voelt. Monique zegt ook, op momenten van pijn en verdriet, dat juist de liefde haar zo in leven houdt.

En die liefde ervaart ze elke dag weer, door allerlei gebeurtenissen:
mam die zelfgemaakte soep brengt,
pap die Monique over haar hoofd aait,
de kinderen die op bed naast haar gaan liggen
John die er steeds voor haar is
Yvonne die pioenrozen brengt
en alle andere mensen die ik nu vergeet te noemen
 maar die Monique in haar hart heeft gesloten.

Daarom ook nu, nu haar ongemak groeit en haar kracht afneemt,
ze voelt de liefde en uit die liefde haalt ze haar kracht.

Lots of love.....