Het klaart wat op

Vanochtend was mijn collega Jeanne uit Nijmegen hier.
Ik heb altijd al een bijzondere band met haar gevoeld. Een collega waar ik in alle opzichten respect voor heb. Het was heel fijn om te vertellen, John had fijne gesprekken met haar over de praktijk en we hebben veel gehuild en gelachen om alles.
De onderwerpen schoten door elkaar en de gevoelens net zo hard mee.
Zo bijzonder en voor mij weer stof tot nadenken.
Ik ben blij dat ik weer kan praten met mensen. Ik heb vandaag voor het eerst het gevoel dat iets in mijn hoofd weer opknapt. Ik lig nog wel op bed maar vind bezoek weer fijn, kan het beter aan. Nu heb ik wel echt hoofdpijn en ben uitgeput want met nog twee hele fijne bezoekjes van pap en mam en Carine was het wel veel maar wel fijn!!!

Zaterdag wordt Juliëtte 10 jaar!
Natuurlijk een beladen dag voor haar Ze heeft dan ook heel goed nagedacht over hoe dat dan fijn zou zijn en gevraagd of ze 'dat zo kan maken' naar t bezoek.
Zij wil namelijk 's avonds graag dat John haar lievelingsgerecht kookt en wij met zijn vijven nog eten en spelen.
En verder verheugt ze zich gewoon als ieder kind op kaartjes, cadeaus en noem maar op. Zij is gewoon jarig.
Ik ben zo trots op haar, hoe sterk.
We gaan er een hele fijne dag samen van maken die John helemaal regelt!
Natuurlijk zal het anders zijn en hoef je niet te lachen als je liever even wil huilen. Dat mag. Maar dat ze tevoren bedenkt hoe we er het beste van gaan maken dat vind ik geweldig.