Heel slecht nieuws

Vanmiddag direct na schooltijd heeft dr. Crobach ons bezocht. We hebben samen aan de kinderen verteld dat de kanker weer groeit, nu ook in het hoofd waardoor mama niet meer beter kan worden en dood zal gaan.
Grote vragende ogen, onbegrip, verdriet.
De emotie van de kinderen is zo puur en oprecht maar het klinkt op papier allemaal even opgeblazen en nep.
Ze houden zich zo dapper en flink en zijn zo kwetsbaar tegelijk.
Ik kan met geen pen beschrijven hoe ongelooflijk trots ik op ze ben.
We huilen, ze stellen vragen. Alles mag gezegd en gevraagd worden.
Alles ligt open nu. De dokter helpt waar wij vastlopen.
We spreken met elkaar af dat iedereen zijn zorgen en vragen mag stellen. Dat wij dit met ons gezin samen gaan doen. Nu en in de toekomst.
Maar ook met zoveel lieve mensen om ons heen. Die je soms mag vragen om te helpen en dat ook best zullen doen.
Dat het heel erg moeilijk en verdrietig kan zijn soms maar dat we ook nog gewoon kunnen lol maken.
En vooral nu kunnen we gaan nadenken over wat we dan nog willen doen samen.
Ik ga dan wel dood, maar voorlopig ben ik er nog en gaan wij het samen met jullie allemaal regelen.
De meest dringende zorg bleek het weer naar school toe gaan. Graag willen dat leerkrachten, ouders en vriendjes het weten, getroost willen worden, maar er zelf niet goed over durven te praten.
We zijn maar gewoon naar school gegaan. Daar werden we door hoofd en leerkrachten fijn opgevangen.
Morgen wordt het besproken in de klassen. Ik heb ze beloofd mee te gaan voor een steuntje in de rug. Dat vinden ze fijn hoewel ze zelf zo flink zijn.
Philippe vertelde een heel helder verhaal, op feiten kloppend.
Daarna werd eerst Ankie en haar kinderen gebeld en wilden Philippe graag naar een vriend en Juliëtte met een vriendinnetje thuis spelen. Joyce heeft de zaken thuis met ons mee opgevangen. Een paar bezoekjes, de kinderen renden om de beurt in en uit met vragen of om even bij me op bed te liggen. John en ik hebben zo samen de hele middag als een aaneengeregen koord doorlopen. Zo druk, intensief en onwerkelijk.Het is alsof we alles, maar ook niets beseffen soms.
De kinderen zijn ondanks alles lief en zorgzaam. Juist doordat ik zo'n lieve kinderen heb gaat het nog zo goed met mij en voel ik mij zo goed nog.Juist daarom vecht ik iedere dag door om lekker lang bij ze te blijven. Zoveel vragen en zo uiteenlopend. We proberen ze allemaal eerlijk en rustig te beantwoorden, huilen en lachen soms samen.
En meer kunnen we nu niet dan hopen dat we het goed doen. Al is het maar een klein beetje zo goed als deze dappere flinkerds het doen.
Onze super lieve dappere dodo's!

Ondertussen had mijn moeder een zware dag in het ziekenhuis. Vanavond ging het ietsje beter. Dat het zo allemaal bij elkaar komt. Dat is ellendig. Pap en Ankie en de kinderen hebben zich vooral ook daar nog mee bezig gehouden. Sommige dagen zijn om uit te gummen!