Vanochtend al vroeg naar Maastricht. Lichamelijk was het echt zwaar. Verliep pijnlijk, moeizaam en vermoeiend. De kinderen kwamen alledrie te laat doordat ik mee moest in de auto. Daar balen ze dan echt heel erg van maar blijven heel lief en behulpzaam naar mij.
Wat Professor Tjan zei komt globaal op het volgende neer.
Het hoofd is nu bestraald. Nog gedurende 2 weken ongeveer kan ik mij daar nog steeds slechter door voelen ten gevolge van de bijwerkingen.
Pas na een aantal weken draait dat proces om en kan het juist beter gaan worden doordat de bestraling werkzaam wordt.
Ondertussen groeien in de rest van mijn lichaam de uitzaaiingen nu al een tijdje gewoon door omdat we eerst het hoofd moesten aanpakken.
Ik ben nu nog steeds te zwak. Over 2 weken terug. Is bloed dan goed, dan gaan we snel verder met een nieuwe chemokuur die ik nog niet heb gehad maar doorgaans goede resultaten toont.
Die chemo komt in mijn hele lijf en dus ook mijn hoofd. Als ik nu het geluk heb dat in de komende 10 dagen mijn haren niet uitvallen ten gevolge van de bestraling blijven ze bij deze chemo ook gewoon zitten.
Dus even duimen graag...
Die chemokuur zal ook weer zijn bijwerkingen hebben. Het is allemaal afwachten.
Kortom: zeker weten doen we niets maar er zijn veel kansen om toch weer op te krabbelen. Wij gaan daar gewoon weer vol voor en zien wel wat wel en niet lukt.
Tjan heeft mij geadviseerd de verslechtering gewoon over mij heen te laten komen en met wat meer morfine e.d op te lossen.
Allemaal goed zo. Ik doe wat ik kan om dit alles mentaal kracht bij te zetten op mijn eigen manier.
Dat heeft nog steeds gewerkt!
Go for it, Monique! Hou vast die positiviteit! ... en wij blijven duimen;-)
BeantwoordenVerwijderengrz uit Baarlo