Vanochtend werd ik wakker met zo'n heel onrustig gevoel. Zo dat je denkt wat was er ook alweer voor ergs en ik moet me dit zo snel mogelijk herinneren...
Een korte blik op de telefoon toonde vele berichtjes en mails.
Ik overdacht weer eens rustig de situatie en binnen 10 minuten tjopte drie lieve schatjes bij mij in bed. Ze lagen nog lekker wakker te worden. John schoof een ontbijtje op de bedrand, en ik voelde me eerlijk waar, vredig en kalm.
De kinderen ook. Het was stiller, anders dan normaal maar heel vredig.
Toen belde een van mijn beste vriendinnen.
En zo ben ik de dag begonnen. Heel vredig en rustig. De afkeer van nieuwe behandelingen voel ik nu (even?) niet.
We zijn snel even samen inkopen gaan doen voor het verjaardagsfeest van Juliëtte morgen. Ik had haar namelijk beloofd dat ze als afsluiting samen met haar vriendinnen indonesisch mocht eren. Ik dacht toen dat ik dat wel in kleine stukjes voor kon bereiden maar ik ben de laatste tijd zoveel beroerd geweest dat John en ik en mijn moeder het nu samen gaan doen.
Ik ben na de boodschappen in bed gekropen. Dan is de energie op. De gebreken in mijn koppie komen dan weer duidelijker naar boven. Dat bestaat o.a in foutjes in mijn taalgebruik, woorden kwijt, gebrekkig geheugen en taalgebruik, constant verdoofde rechterhand en deel lip. Korte stuiptrekkingen en plotseling ziek vaak met misselijkheid en braken.
Dus rust nemen, kortdurende belasting en tussendoor slapen, dat helpt.
Dat hebben we vandaag o.a ook nog met onze huisarts Crobach besproken. Dat is naar onze mening zo'n fijne goede huisarts. Daar zijn we heel blij mee.
Vandaag is in Maastricht het specialistenoverleg van het oncologisch team. Dan zal ik morgen denk ik een oproep krijgen hoe we verder gaan.
De kinderen houden zich heel goed en vooral bezig met het kinderfeest morgen. En terecht...belangrijke zaken gaan voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten