Weer in de lucht...

Eerst even bijpraten. Want er valt toch nog wel iets te melden hoor. Ook al werd het stil in mij. Het gaat weer iets beter maar ik denk dat dit het voorlopig even zo is ongeveer. Morgen naar Prof Tjan voor bloedonderzoek en dergelijke. Als dat dan goed is mag ik starten met de chemo. Vanaf dat moment wordt de kanker weer in mijn hele lichaam inclusief de hersenen aangepakt!

Vrijdagavond waren mijn vriendinnen er. Al 25 jaar samen. Zoals vriendschappengroepjes gaan denk ik dan. Maar het was ook de dag waarop wij een jaar geleden hoorde dat ik ziek was. Als ik nu bekijk hoe wij in het laatste jaar veel intenser met elkaar om zijn gegaan. Hoe ieder op zijn eigen manier contact zoekt of juist niet. Het is allemaal goed, want ieder is zoals hij is. Vooral dat opeens iedereen zichzelf veel kwetsbaarder en opener opstelt dat vind ik zo mooi. Het gaat echt niet alleen over of om mij. Iedereen legt zijn verhaal, mening, emoties anders op tafel.
Dat merk ik meer om mij heen én wat is dat fijn!
Ik denk dan, deden we dat maar meer.
Ronan Keating zingt daar een nummer over. Als er opeens geen nieuwe dag komt, heb ik jou dan wel verteld hoeveel ik om je geef, voor je doe, van je vindt en noem maar op.
Ik ga opeens anders met mensen om als ik daar wel bij stil sta.
Oké, het past bij mijn situatie zul je denken. Is ook zo, maar waarom zou je het vooral dan doen?