Bezoek Maastricht

Vandaag uitgebreid gesprek met Professor Tjan gehad. Allereerst heel belangrijk:
De bloeduitslagen zijn prima om door te gaan met de chemo. Of ik er goed op reageer zal a.d.h.v de scans over 2 maanden of zo moeten blijken.
Het is medisch gezien niet te ontrafelen welke klachten veroorzaakt worden door bijwerkingen van chemo of bestraling of door verder groeien van de kanker. Niemand kan mij zeggen waar ik nu sta zogezegd.
Wel is zij ervan overtuigd dat ik wat de hersenbestraling betreft nog gedurende maanden veranderingen mag verwachten. Dus of bijvoorbeeld mijn gevoelloze hand beter of slechter wordt, dat kan nog niets over worden gezegd.
Nu ook een volgende chemokuur kan weer ziek maken.
En het past bij de 'ziekte' dat ik dagen met een heel laag en dagen met een beter energieniveau zit.
Deze chemokuur toont wel vaker goede resultaten. En daar ben ik echt heel blij om en het is aan mij om daar uit te putten.
Als ik mij ziek voel moet ik blijven vertrouwen, moet ik volhouden en toch voldoende vertier blijven zoeken.
En verder gewoon de scans afwachten. Dat zal wel rond april worden.

Het gaat beter

Het blijft lastig, ik houd het maar bij de dag maar ik ben heel blij en tevreden.
Ik meen echt meer energie te krijgen, minder pijn.
Weer meer met de kinderen kunnen ondernemen. Mama doet weer mee en hoewel papa het geweldig opvangt is dat voor hem ook wel fijn.
Zonder te willen klagen, het is vreselijk veel werk. En John doet het met liefde en wil het ook nog eens graag heel goed voor mij en de kinderen doen, maar ik ben wel heel blij als ik nu weer iets uit zijn handen kan nemen.
Woensdagmorgen (vandaag) gaan we naar het ziekenhuis in Maastricht.
Ik heb nu mijn stopweek van de chemotherapie achter de rug. Als Prof Tjan het bloed en dergelijke goed genoeg vindt begin ik donderdag aan kuur twee. We hebben daar eerst een gesprek over morgen. Ook wat het effect van de bestraling betreft. Best spannend toch weer.
Tot morgen!

Uhhh...de vlag toch maar weer in?

Dat het zo goed ging was helaas van erg korte duur. De bijwerkingen van de chemo haalde mij in.
Op het moment is voor de dokter en ons niet te bepalen wat welke klachten veroorzaakt. Ik vind het heel erg vervelend om niet te weten of bijvoorbeeld mijn hoofdpijn door de uitzaaiingen wordt veroorzaakt of nog steeds door de bijwerkingen van de bestraling. Woensdag moet ik naar Professor Tjan-Heijnen en dan hoop ik meer duidelijkheid te krijgen.
Ondertussen grijp ik iedere kans dat het wel goed gaat aan, want ik merk dat voldoende rijste- en kersenvlaai, gezelligheid en internetshoppen op die momenten dat het wel kan echt helpt!

De vlag uit...

Het gaat beter! Wezenlijk beter.
Er vonkt iets en het motortje lijkt weer aan te slaan.
Ik merkte het gisteravond. Alsof er van het dikke wolkenpak in mijn hoofd een paar opgelost zijn.
Hááá heerlijk. Vanochtend in bed weer grapjes met de kinderen gemaakt. Zo fijn. Het opvallende is dat Philippe gelijk zei " spuiten de bobbel beestjes nu geen gif meer ?".
Nou, wie weet, en ik ga er alles aan bijdragen.

Chemolast

Helaas ben ik gistermiddag toch ziek geworden van de chemo.
Hopelijk gaat het niet lang duren.
Gelukkig was Els in huis om te koken, zoals zij iedere dinsdag doet en was er extra hulp.
Vannacht alle drie de kinderen wakker en verdrietig en zo van alles. Een heel onrustige nacht. Ik denk omdat ze mij zo ziek zagen. Dat blijf ik vervelend vinden al is er niets aan te doen.
Hopelijk gauw voorbij.

Een nieuwe week

Ja, het bleef weer even stil.
Ik kan het moeilijk helpen als ik zo moe ben.
Inmiddels de tweede week van de chemokuur. Los van enkele bijwerkingen gaat dat supergoed, het levert geen extra bijwerkingen op.
De kinderen hebben heerlijk veel gezwommen met veel lieve mensen. Dat is zo fijn.
En mam is inmiddels zo ver aan het opknappen dat ze ons gisteren weer met een heerlijke maaltijd verwende. Ik kan nu niet daar naartoe dus dat werd fijn in een mand door pap afgeleverd.
John heeft het enorm druk. Dan kun je nog zoveel oppassers inschakelen , je komt handen te kort.
En voor mij is het nu toch al een heel tijdje in bed liggen en niet meer buiten maar dat klinkt denk ik veel erger dan het is.
Mijn wereld blijft zo groot als mijn geest is. Nog zoveel om te herinneren en over na te denken. Te bedenken.
Op dagen dat ik mij slechter voel van de pijn, zoals vannacht en nu ook nog is dat dan wel lastiger maar heel vaak gaat dat ook goed!

Het was natuurlijk Valentijnsdag!!!

En daar moest ik nog achter komen vandaag. Moet je nu toch eens kijken wat Juliëtte, Alise en Philippe mij verwend hebben.
Ik voelde mij overigens iets helderder in het hoofd vandaag. Natuurlijk... Dat zal echt van al die liefde en verwennerij zijn.