Een vos verliest zijn haren maar niet zijn streken...

Vanmiddag ging het best goed met Monique. Ze had weinig pijn en was energiek. Ze had mij gebeld of ik op bezoek kwam en  vooral .... wanneer.... Nu?!.... Ja NU!
Natuurlijk, ik ben nèt in Horst op de praktijk maar ik kom meteen naar je toe!

Maar toen ik aankwam was een collega uit Horst, Katja, er ook al. Communicatie!
Monique had mij gebeld. John had Katja gebeld. En zo liepen we samen binnen.
We moesten er erg om lachen. Er hing een vrolijke sfeer.

Monique was in opperbeste stemming. We gingen om haar bed zitten. Ik zag dat haar zuurstofslangetje niet goed in haar neus zat en bood aan het even te corrigeren. Een dagelijks terugkerend ritueel. Als het slangetje achter haar hoofd langs loopt ligt ze er met haar hoofd op. Dit kan een drukplek en een wond veroorzaken. Dus, even loskoppelen, opnieuw aansluiten en dan via haar oren en hals laten lopen. Fluitje van een cent. Zo ook weer vandaag. Ik nam het slangetje en koppelde Monique even af.

Ineens hoorde ik achter mij Katja zwaar ademen.... en toen ik omkeek had ze een knalrood hoofd...Ze keek enorm geschrokken en verhit! Ik begreep even niet wat er gebeurd was....

Wat bleek:
Op het moment dat ik Monique "loskoppelde" had Monique grote ogen opgezet, een benauwd gebaar met haar handen gemaakt en piepende geluiden geproduceerd.

En Katja dacht dat het nu  h e l e m a a l  mis ging. Het angstzweet gutste over haar rug. Ze zat geschokt op haar stoel.....totdat ze een "vuile" knipoog kreeg van Monique!

En Monique lag dus breed grijnzend in bed...

Juist.... een vos verliest zijn haren maar niet zijn streken.


Overigens.... Van Katja en Monique is bekend dat zij een intensieve samenwerking achter de rug hebben op het vlak van poets / wederpoets. Zij hebben jarenlang elkaar afgetroefd :  wie weet de ander de meest originele poets te bakken. En zo te zien zijn wij voorlopig nog niet aan het einde van die reeks gekomen!

Een lachende Monique:

En een nadenkende Katja!