Het was natuurlijk Valentijnsdag!!!

En daar moest ik nog achter komen vandaag. Moet je nu toch eens kijken wat Juliëtte, Alise en Philippe mij verwend hebben.
Ik voelde mij overigens iets helderder in het hoofd vandaag. Natuurlijk... Dat zal echt van al die liefde en verwennerij zijn.

Alweer donderdag

Hoi allemaal.
Het wordt hoog tijd weer iets op de blog te zetten nu de carnaval voorbij is.
John is heerlijk met de kinderen op pad gegaan zaterdag en maandag. Dat was heel erg gezellig.
Omdat ik zo ziek ben wordt er toch meer vertier buiten de deur gezocht. Dus worden ze weer wat meer verwend met bijvoorbeeld toverland en zwemmen met Sandra in het Meerdal gisteren.
John moet natuurlijk ook weer aan het werk.
Ik ben nu aan de tweede week van de chemokuur bezig. Volgens mij heb ik daar helemaal geen last van, behalve vermoeidheid dan maar waar ik nu moe van ben is lastig te peilen.
Verder verloopt de chemo supergoed wat de bijwerkingen betreft en hoop ik snel vooruitgang te gaan voelen.
Probleem is mijn hoofd. Snel vermoeid, warrig, niet ordenen. Ik kan t niet omschrijven. Pijn en lekker veel slapen.
Het lichaam moet in de tijd gewoon opknappen.
Als ik in deze bedlegerige toestand ben is het eerlijk gezegd wel erg zwaar voor iedereen. Het is vreselijk druk en confronterend. Dat blijft.
De echte oprechte liefde van mensen voelt als een warme aai over het bolletje.

Carnaval

Beste mensen

Er is niets aan te doen maar het gaat niet goed. Geen leuke carnavalsberichten.
Even rust op het blog tot betere berichten of na carnaval.
Het zijn gewoon maar bijwerkingen, niets ernstigs.

Maak lol, relativeer die drie heerlijke dagen. D'r is altijd wel wat, maar nu even niet! Laad de batterij bij! Dat heb ik John ook al geadviseerd. Ik hoop dat je hem toch nog ergens ziet...
Lach en vergaet ut,
D'n dokter dae zaet ut
Want dae zich doeëd lach
Dae laef ut langs!

Gestart met de chemotherapie

Gisteren ben ik gestart. Een heerlijk gevoel.
De kinderen zijn helemaal in carnavalssfeer van school vandaag. Normaal gesproken ging ik altijd mee, maar vandaag doen Ankie en John het. Ankie de ochtend en John de middag.
Iedereen heeft er zin in.
Philippe ook. Hij is wel veel bezig met zich een beeld te vormen over de hemel en zo.
Gisteravond heeft hij mij uitgelegd dat ik op mijn sterrenstoeltje naast de maan moet gaan zitten. Als het gaat dan moet ik de sleutel van de maan pakken en daar naar binnen gaan. Daar is een knopje met een elektrische glijbaan. Zo kan ik dan soms, als ik denk dat ik Philippe nu wel lang niet geknuffeld heb, dat weer even komen doen. Maar omdat we toch allebei niet zeker weten of het zo wel werkt gaan we er nog eens over nadenken. Maar dit was alvast een heel goed plan!

Jippie er gebeurt weer iets!

Professor Tjan zag geen belemmering in mijn bloed om met de chemo te starten.
Wel in alle pijn en problemen die ik nu heb en daar nu ook weer een chemokuur op te stapelen die de kans dat ik mij nog zieker ga voelen wel groter maakt. Ze twijfelde.
Nou, voor mij was het dus zonneklaar.
Ik wil dat de kanker wordt bestreden. Ik wil dat er iets gebeurt waar het ber van kan worden.En dat ik daar dan klachten bij heb is voor mij heel acceptabel. Natuurlijk, als ik het niet vol kan houden dan zal ik dat ook eerlijk zeggen. Maar wat mij betreft, hup starten, en dan zien we wel hoe 't loopt.
Nou, toen ik dat zo duidelijk zei ging ze met een flinke glimlach gelijk om.
Dus geen discussie meer en starten.
Morgenochtend!
Het is een heel nieuwe kuur die ik nog nooit heb gehad. Dus ik stap er helemaal onbevangen in. Bijwerkingen schijnen vaak pas in week 2 of 3 op te treden.
Ik neem 2 weken op gezette tijden per dag pillen in. Dan 1 week rust. Vervolgens weer op controle voor bloed en dergelijke. En als dat goed gaat herhalen we die cyclus.
Ik ben echt vol vertrouwen dat de bestraling in mijn hoofd werkt, dat nu die chemo voor mijn hele lijf er overheen komt en ook weer de groei gaat remmen, voor mijn hele lijf en hoofd werkt.
Ik ben er klaar voor en blij mee!

Weer in de lucht...

Eerst even bijpraten. Want er valt toch nog wel iets te melden hoor. Ook al werd het stil in mij. Het gaat weer iets beter maar ik denk dat dit het voorlopig even zo is ongeveer. Morgen naar Prof Tjan voor bloedonderzoek en dergelijke. Als dat dan goed is mag ik starten met de chemo. Vanaf dat moment wordt de kanker weer in mijn hele lichaam inclusief de hersenen aangepakt!

Vrijdagavond waren mijn vriendinnen er. Al 25 jaar samen. Zoals vriendschappengroepjes gaan denk ik dan. Maar het was ook de dag waarop wij een jaar geleden hoorde dat ik ziek was. Als ik nu bekijk hoe wij in het laatste jaar veel intenser met elkaar om zijn gegaan. Hoe ieder op zijn eigen manier contact zoekt of juist niet. Het is allemaal goed, want ieder is zoals hij is. Vooral dat opeens iedereen zichzelf veel kwetsbaarder en opener opstelt dat vind ik zo mooi. Het gaat echt niet alleen over of om mij. Iedereen legt zijn verhaal, mening, emoties anders op tafel.
Dat merk ik meer om mij heen én wat is dat fijn!
Ik denk dan, deden we dat maar meer.
Ronan Keating zingt daar een nummer over. Als er opeens geen nieuwe dag komt, heb ik jou dan wel verteld hoeveel ik om je geef, voor je doe, van je vindt en noem maar op.
Ik ga opeens anders met mensen om als ik daar wel bij stil sta.
Oké, het past bij mijn situatie zul je denken. Is ook zo, maar waarom zou je het vooral dan doen?

Het is zo stil in mij...

Het blijft langer stil, ik weet het. Schrijven kost even moeite.
Ik mis de energie.
Meer pijn, mijn hoofd duf.
De woorden even op.
Maar ik kom terug.
Even rusten.