Monique heeft gisteravond een maagsonde gekregen. Daar is ze niet blij mee! De reden is dat zij nog steeds ondervoed is. En dat ze niet in staat is om zelf alles te eten dat ze nodig heeft. Vandaar deze "noodgreep". Maar een sonde (slangetje via de neus naar de maag) voel je steeds achter in de je keel. Dus slikken en praten doet zeer. En slapen gaat ook niet best. En...tot overmaat van ramp is de sonde vanmorgen uit haar neus gevallen en moet vanavond opnieuw worden geplaatst. Of... het moet Monique vandaag nog lukken om meer zelf te eten. Het wordt dus een dag met uitdagingen.

Ook op het vlak van bewegen zijn er uitdagingen te melden. Er is een revalidatie programma opgezet waarbij Monique onder begeleiding van een fysiotherapie moet gaan oefenen. Lopen, staan, zitten, de gang op...bewegen....

Maar, Monique is iemand die vooral graag in gedachten beweegt. Zij heeft een sportieve inslag. Kan goed tegen verlies, heeft humor, heeft een zeer beweeglijk brein. En daar is ze heel trots op. Ze bereikt dan ook heel veel met dat beweegelijke brein. Dat brein heeft ze als kind al heel vroeg ingezet  om vooral niet lichamelijk te hoeven doen wat ook geestelijk kan...bewegen. En dus schreef ze toen al een briefje aan haar gymleraar:

Beste gymleraar,
Monique kan niet mee gymen vandaag.
Ze voelt zich niet lekker.
Monique's moeder.

Vooral de ondertekening met Monique's moeder wekte bij de gymleraren toch zoveel sympathie op dat Monique er weer "mee weg kwam".

Of haar huidige fysiotherapeut ook te lijmen is? We zullen het zien....

En, om Monique een hart onder de riem te steken, hier een strip van haar geliefde voorbeeld Garfield.