Er is geen goed nieuws meer...
Gisteravond heeft Monique van de oncoloog gehoord dat de ziekte te ver gevorderd is. De behandelingen hebben geen kans meer. De chemokuren zijn beëindigd en ook de sondevoeding is nu gestopt.
Het feit is dat de lever te groot is geworden en dat betekent dat de tumoren hard groeien.
De ziekte is erg actief.
Dit bericht werd gevreesd. Maar als het werkelijkheid wordt komt het hard aan.
Vandaag is Monique met de ambulance uit Maastricht naar huis gekomen. Bij thuiskomst heeft ze, samen met John, haar kinderen het slechte nieuws verteld. Dit is moeilijk in woorden uit te drukken. Maar Monique, John, Juliette, Alise en Philippe hebben samen dit slechte nieuws met elkaar besproken en het grote verdriet gedeeld. Ze zijn dapper. Maar ook heel verdrietig. De kinderen proberen het slechte nieuws te begrijpen. Maar het is zo moeilijk .....
Vanavond is de verdere familie geïnformeerd. Ook wordt geprobeerd vrienden en andere kennissen van Monique zo persoonlijk mogelijk te informeren. Maar, we ontkomen er niet aan om veel mensen het slechte nieuws via deze weblog te moeten brengen.
Wat ons nu rest is ervoor zorgen dat Monique nog een fijne tijd krijgt. De tijd om met zo min mogelijk pijn zo goed mogelijk te kunnen leven. Koesteren wat er is. Zo goed mogelijk en zo fijn mogelijk leven. Voor Monique, voor John en de kinderen. Er voor zorgen dat we er voor hen zijn.
Monique is op dit moment niet in staat om zelf de blog te schrijven. Daarom mag ik dat voor haar doen. (zus Ankie). Ik beloof jullie dat ik jullie als lezers zo goed mogelijk zal informeren. En steeds, voor zover als mogelijk, na afstemming met Monique. Zodat jullie toch een bericht lezen dat door Monique is ingegeven. In de geest van wat Monique graag aan jullie wil vertellen.
Liefs, Ankie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten