Zondag

Er gebeurt weinig vandaag.
In mijn situatie is alles ongeveer hetzelfde.
Geen foto. Gewoon dag afwachten.

Ik ben nog wel moe met pijn maar dat blijft ook zo.En ik wil niet te bedwelmd worden met te veel morfine.

De verpleegkundige stagiair kwam vragen of hij mij mocht interviewen voor zijn opleiding. Het moest gaan over verlies en hoe dat jij je daar op voor kunt bereiden.
Ik stemde in en even later verscheen hij samen met zijn stagebegeleider.
Hij stelde van allerhande vragen en op een zeker moment stelde hij dat Juliëtte van 10 het toch wel zou begrijpen en hoe ik daar dan mee omging. En plots zag ik hem veranderen, hij werd nerveus, en ik vroeg hem of er iets was? Ja , inderdaad, het leek hem te overvallen.
Hij was weer 10 jaar oud, thuis in Bosnië, bloed tegen de muren en ramen en hij kwam thuis uit school. Zijn kleine zusje zat ergens verborgen in de keuken en zijn moeder was weg, gewond. Zijn vader op t werk. Het moment van angst om als 10 jarige je moeder te verliezen stond weer op zijn gezicht geschreven. Hij vertelde dat het uiteindelijk met blijvend handicap redelijk goed is gekomen met zijn moeder en ze met het gezin heel hecht en gelukkig in Nederland wonen.
Maar even werd hij weer overvallen door de angst als 10 jarige in die keuken in Bosnië. Hij had uiteindelijk wel veel dierbaren verloren in de oorlog. Hij was even uit zijn doen en hij verontschuldigde zich dat hij dat nu tegen mij zat te vertellen. Ook bij mij rolde de tranen en ik zei dat het helemaal geen punt was. Want ik had vanmiddag nog tegen Ankie en pap verteld dat het natuurlijk allemaal heel erg is om dood te gaan, en ik wil niet zonder hen en John en de kinderen. We willen dat het zo goed blijft en dat we samen blijven.
Maar hoe ongelooflijk fijn is het om zo liefdevol te mogen sterven dan ik mag. Met zoveel mensen om mij heen die hun liefde naar mij uitdragen. En niet dat iemand uit haat ons dit aandoet.
Dat je in dat laatste stuk liefde mag voelen.
De stagiair en ik waren het met elkaar eens, het was een goed gesprek. De stagebegeleider reageerde opeens wat kwaad en verbeten. Hij was boos dat altijd de goede lieve mensen eerst werden gepakt en de slechteriken niets overkwam. Ik antwoordde dat ik die mening niet ben toegedaan maar vroeg waarom hij dan wel?
Vlak voordat hij zou gaan trouwen, nu enkele jaren terug, had zijn vriendin zo'n ernstig auto-ongeluk gehad dat ze lang in coma had gelegen en haar functies van baby af aan weer op moest bouwen. Het was nooit meer het meisje geworden waar hij nog mee kon trouwen.
Hij was haar persoonlijke verpleger geworden.
Hij is nu 29 jaar.
Daar zaten we dan. Het was zo bijzonder. Wij kwamen toevallig bij elkaar en hadden elkaar iets te vertellen over verlies en verdriet.
De twee mannen overviel het gevoel plots helemaal, maar zo moest het zijn!
Voor mij was het heel speciaal.