Heerlijk thuis. Voor ons allemaal wennen aan de nieuwe situatie maar iedereen doet geweldig zijn best.
Ik ben veel zwakker dan toen ik ging.
Een paar meter naar de badkamer tandenpoetsen put mij voor een kwartier uit met nauwelijks genoeg lucht.
Ik ben nu dus echt aan mijn bed gekluisterd. Nu ik merk dat mijn onderrug en benen mij nauwelijks kan dragen maak ik mij daar zorgen om. Dát mag ik niet helemaal kwijtraken. Dus ik moet iedere dag iets aansterken. En ik kiep zo snel om. Dus lichamelijk heb ik heel wat te trainen.
De kinderen beginnen nu voluit te praten over angsten en vragen die zij hebben.
Philippe had tegen john gezegd" ik ben zo bang dat mama ' s nachts opeens doodgaat nu". John probeerde Philippe gerust te stellen en zei " nee, Philippe jongen , dat gebeurt echt niet. Waarop Philippe hem aankeek en zei " dat kun jij ook niet weten, papa".
En dergelijke gesprekken, vragen,hebben we nu veel. Ik vertel alles eerlijk. Natuurlijk ben ik heel zwak nu en weet niemand precies hoe sterk ik hier weer bovenuit kom. Maar ik wil dat heel graag en probeer door goed te rusten, veel te eten, vrolijk te blijven en samen plezier te hebben weer aan te sterken. Maar dat het een flinke berg op is dit keer, dat is wel duidelijk.
En we weten ook dat ik aan de kanker dood zal gaan. Maar wanneer dat zullen we nog wel zien. Hoe zwaar en verdrietig ook praten we daar ook iedere keer eventjes over om vragen te blijven beantwoorden.
De kinderen houden zich goed aan de regeltjes en dat is ook zo lief.
Ik sta versteld van hun kracht. Ze huilen, lachen, zijn boos en gaan weer door. We maken samen foto-albums. Zij zoeken de mooie foto's uit en ik vertel er de leuke verhalen bij die zij dan opschrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten