De laatste tijd hebben de dochters en John en ik vaker gesprekken over hoe je nu het beste om zou kunnen gaan met dingen die jou verontrusten, boos of verdrietig maken.
De middelste heeft veel moeite om te accepteren dat het 'bij ons' nu zo anders is dan een jaar geleden. Ze wil zo graag vasthouden aan hoe het was. En iedere verdere achteruitgang nu probeert ze tegen te houden en maakt haar boos.
Ik was gisteren ziek. Braken en moe. Het lukte mij met pijn en moeite om op de kerstviering op school te verschijnen. Net te laat om de optredens van onze dochters te zien. Gelukkig deden ze het op speciaal verzoek nog even voor me over. Het was echt leuk. Ik wil trouwens nog even uitleggen aan de ouders van de montessori dat ik helaas weinig spraakzaam was door de misselijkheid die mij in vlagen overviel en het gebrek aan energie. Thuis snel het bed in. We hadden afgesproken gezellig avondje te maken maar mijn bijdrage was heel weinig. John deed zijn best en dat ging gelukkig goed. Ik had gehoopt dat het vanochtend beter zou gaan. Mijn zusje verhuist naar ons ouderlijk huis en ik wou daar zo graag gaan kijken en misschien iets doen maar dat ging steeds niet en vanochtend weer niet. En daar kwamen opeens de tranen. Als of ik een bijzondere aantrekkingskracht had stonden de meisjes om mij heen. John troostte mij en zodra hij wegliep nam Alise het over. Ze troostte mij, dat het helemaal niet erg was dat ik huilde want het is ook niet leuk om ziek te zijn maar zij vertelde mij over een tv documentaire die zij had gezien van een moeder die blind was. En dat was toch nog veel erger. Als je je eigen kinderen niet meer zou kunnen zien. Kijk, het was allemaal erg, maar het kan altijd erger moest ik maar denken. En ik moest het niet erg vinden voor haar want want zij vond mijn ziekte dan wel niet fijn, maar ik was gelukkig niet blind. En misschien werd ik wel weer beter. Verdriet hoort erbij, maar het gaat over en het kan erger.
Zo! En welke film gaan we kijken met de kerst...
Einde verhaal...klaar!
En ik ben zo trots op mijn kleine meid van net 8 jaar als ik zie hoe zij al met verdriet probeert om te gaan! Bravo grote dappere!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten