Zeer zeker voor de derde chemokuur in de reeks blijft de dip binnen de perken en meen ik alweer een opstijgende lijn te voelen. Vanochtend lekker met Carine koffie gedronken in de stad. Zelf gefietst ! Daarna was de energie wel een hele tijd minder maar in de loop van de avond ging het weer beter. Alise mocht met een vriendinnetje mee de vierdaagse lopen. Dat heb ik helaas niet gered. Ze had het heel leuk gehad zei ze, maar was toch even verdrietig toen ik haar instopte. " ik zag allemaal mama's en papa's om me heen en toen miste ik jou. Kun jij echt niet mee morgen ? Please ?". Ik heb uitgelegd dat het nu echt niet kan en dat begreep ze ook wel. Ik ben trots op haar. Het is ook niet leuk en dat zegt ze gelukkig wel eerlijk en begrijpt vervolgens ook dat het nu eenmaal zo is!
We zijn samen een boek aan het lezen waarin een kind vertelt hoe het thuis gaat als je moeder kanker heeft. Situaties zoals deze komen daar ook in voor. Alise herkent er heel veel in zei ze. Soms is dat fijn en soms confronterend en verdrietig. Maar het maakt de situatie wel bespreekbaar en inzichtelijk.
Morgenochtend staat om 06:30 de taxi voor de deur. Ik ga weer in de scan. Morgen hoor ik niks, dinsdag pas. Maar ik heb er een goed gevoel bij op dit moment. Ik denk echt dat het beter met me gaat !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten