Philippe was vanochtend zwemmen met Saskia. We hadden dus alle tijd om gezellig met de meisjes iets te doen. Maar de stemming wou er maar niet echt inkomen. In korte tijd werd geswitched tussen skeeleren, cake bakken, topmodels tekenen en monopoliejen maar niets was écht leuk. Ze konden hun draai gewoon niet vinden. En toen kwamen de tranen.Geforceerd leuk blijven doen werkte dus niet. Want juist als we samen zijn en het gezellig hebben voelen we zo hard wat we niet willen missen. We hebben er over gepraat en de kinderen spreken dan ook heel eerlijk hun verdriet en angsten uit. Ze kunnen het goed verwoorden, wij kunnen nu weinig anders doen dan luisteren en troosten. Samen zijn. Deze momenten zijn vreselijk zwaar en verdrieitig. Ik kan me enkel troosten met de gedachte dat het goed is voor de kinderen om dit samen te doen. De vraag 'maar waarom dan toch ?' moet ik zeker op zo'n moment ver bij me vandaan houden. Het maakt boos en en er is toch geen antwoord op.
Even later zijn we met z'n vieren op de fiets gesprongen om een stokbrood te halen bij de winkel. De kinderen keken ons eerst wel wat raar aan maar gaven later ook toe dat het beter werkt om je zelf bij kop en kont te pakken als je nergens zin in hebt dan thuis te blijven zitten. En het werkte ! Iedereen kon z'n draai weer vinden.
Philippe kwam inmiddels vrolijk en nog steeds vol energie terug van het zwemmen en zette daarmee de toon voor de rest van de dag 'keep up the good work !'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten