Ik krabbel weer op

Oef...dat viel even niet mee. Gisteren opeens zo ziek. Vanochtend ging het al weer wat beter en die lijn lijkt nu door te zetten.
John verwent me met geroosterd brood en thee op bed. De kinderen zijn weer naar school en die afleiding is goed voor ze. Het was confronterend gisteren. Om mij zo ziek te zien maakte het allemaal werkelijker. Dat was te merken aan de gespreksstof en vragen en vooral ook het verdriet wat aan het einde van de dag dan naar boven komt. We huilen ons er dan samen doorheen. De emoties komen dan zo aan de oppervlakte dat je het niet kunt negeren.
En die momenten zijn vreselijk zwaar. Ik stel mij dan altijd in het vooruitzicht dat ook dit moment weer voorbijgaat. Want verdriet kan niet erger dan erg zijn. Op enig moment zwakt het af, bedaren de emoties weer, komt er balans.
En uiteindelijk zelfs weer een lach, want die komt ook weer.
Want er ontstaan juist nu ook grappige situaties. Zo had Philippe er namelijk ook iets op bedacht en toonde ons zijn 'bobbelbeestjesvernietiger', een ingewikkeld opgerold stuk ijzerdraad waarmee hij stoer rondzwaait en als ik even niet oppas ergens in mijn rug of buik wordt geprikt!
Kijk, daar kan dan gelukkig iedereen weer om lachen !