Alise had een ketting voor mij gemaakt. Zo mooi en gedichten en verhalen wat ze mij graag wou vertellen.
Prachtige cadeautjes van mama's lievevlingswinkel en mooie pantoffels.
Het was een mooie dag. Zo heerlijk bij elkaar gezeten. Maar dat bekroop wel erg in de namiddag. Juist moederdag misschien en niet zo aan zien komen.
De tranen kwamen. Is dit ónze laatste ?
Hoe zal het volgend jaar zijn?
We weten het niet schat, maar ik zal altijd dicht bij je zijn én jouw mama zijn.
Ik heb Alise voorgelezen uit een boek dat gaat over kinderen die dit ook hebben meegemaakt en heel eerlijk vertelden hoe zij dit hebben beleefd. Niet minder verdrietig,maar het geeft je een beeld.
Philippe hoor ik net een zelfgemaakt liedje zingen over de hemel. Zijn voorstel,dan maar met z'n allen, allemaal tegelijk. Het klinkt niet vrolijk, maar enigszins monotoon, vastberaden.
Ik baalde een beetje van al het verdriet vandaag.
En nu zitten ze met John samen te eten aan tafel. Ze lachen, maken grapjes. Het is weer gezellig en goed voor dit moment. En zo zal het dadelijk ook zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten