Het is stil in huis. Ze zijn opgewekt naar school vertrokken. Het kampeerweekend met Anny en Hay heeft ze zichtbaar goed gedaan. Zij wisten nog niet dat ik uit het ziekenhuis was en daarom hadden we ze als verrassing even op de camping bezocht. Nou, dat was echt een grote verrassing!
Het lopen is toch nog lastig. Het grootste deel van de dag moet ik nu liggend doorbrengen. Het ene moment loop ik eventjes best goed en dan opeens gaat het helemaal niet meer. Dan moet John mij ondersteunen om nog verder te komen en heb ik erge pijn. Daar maak ik mij wel zorgen om.
Maar goed, het is ook pas een week geleden. Een week geleden was ik nog bang dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Zie je maar weer hoe snel je weer meer wilt. Dus gewoon geduld!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten