Vechte...valle...en opstaon

Het gaat opeens veel beter vandaag. De dag begon slecht. Alweer !
Professor Tjan had mij wel uitgelegd dat de rustweek chemo er niet voor niets is ( het lijf moet bijkomen) maar ik had toch op iets meer vakantie gehoopt. Het ijlde zo lang en heftig na dit keer.
Er moest iets gebeuren. We hebben vanochtend zelf enkele grotere wijzigingen in de medicatie doorgevoerd om wat te proberen en de pijn eronder te krijgen. En voilá !
Na de extra morfine en prednison viel ik in slaap en werd ruim twee uur later wakker omdat ik mam zachtjes om mijn bankje hoorde lopen.
Ik was gewoon een ander mens. Bijna geen pijn,niet misselijk, opgelucht en ik zag direct het zonlicht weer.
Ik was zó ontzettend blij. John was in de tuin aan het werk en ik ben gelijk naar buiten gelopen om te roepen dat het weer goed ging, eindelijk! Ik merkte dat iedereen er blij van werd.

Gezonde mensen hebben vele wensen, zieke maar één.
Dat klinkt misschien simpel maar zo werkt het eigenlijk wel. Toen ik gezond was had ik ook altijd vele wensen, logisch, zo werkt dat nu eenmaal. Ik ben tegenwoordig dus wel lekker snel klaar !
Maar gun jezelf op tijd een dagje alleen maar genieten van niet ziek zijn zou ik zeggen. Dat is eigenlijk puur genot. Hoewel ik iedere dag zoek naar de lichtpuntjes moet ik toegeven dat de afgelopen dagen mij best zwaar zijn gevallen. De blog zou geen waarde hebben als ik dat niet zou vermelden. De blogteksten worden dan summier, niet iedere dag meer, het wordt lastig dansen en bijna...bijna val ik....
Jack Poels heeft een geweldig nummer met als titel vechte valle en opstaon. En zo is het ! Rug recht, schouders eronder !
Om op de berg te komen zul je door het dal moeten. Nou, en daar zit ik nu dus weer !
Ik zou in deze context graag een mooi gedicht van Toon Hermans met jullie willen delen wat mij steunt.


De dag staat timide aan mijn raam
Hij komt niet eens naar binnen.
Jawel, dit is een mooie grijze dag.
Er is geluk genoeg maar we merken het niet meer op.
Ik zal me erin blijven oefenen om het licht op de bladeren
en de dagelijkse kleine weldadigheden te leren zien als geluk.
Het is geen groot, afgerond gegeven, niet iets theatraals of geëxalteerds.
Geluk dat als een bombastische optocht voorbijkomt, bestaat niet.
Het is klein, teer en verspreid.

Geluk maakt stil.