Het was de laatste keer dat we het bij oma en opa in dit huis vierden. Binnen 3 weken gaan ze verhuizen van Velden naar Venlo. Dan komen ze fijn wat dichter bij ons wonen. Ankie gaat met haar kinderen in het huis van mam en pap wonen.
Dus de laatste sinterklaas bij mam en pap thuis inclusief de ons zo vertrouwde heerlijke spaghettitafels.
Het was mooi, gezellig en warm samen. We koesteren dit zo. Al zo'n 40 jaar vier ik sinterklaas in dit huis met mijn familie. Terwijl ik samen met Ankie naar onze kinderen keek hoe zij struikelend over hun eigen voeten naar de voordeur stormde..."DE BEL", zag ik ons tweetjes weer door al die jaren heen naar diezelfde voordeur sprinten. De prachtige surprises en gedichten. De gezelligheid, het warme nest. Zo moet het zijn. Ik realiseerde mij dat hoe simpel het ook is, het mij heeft gevormd. En ik zie hetzelfde bij al onze kinderen gebeuren.
Ankie, mam en ik moesten alledrie rustig aan doen maar het was er niet minder gezellig en fijn om.
De hele middag met de kinderen en de nieuwe cadeautjes gespeeld.
We zijn zo dankbaar voor alles wat gewoon goed is. Niet denken aan morgen of later. Dat is de kracht. Alleen aan nu, alleen aan wat er écht is. Geen heimwee om wat was,al probeert het soms stiekem binnen te piepen, maar dankbaarheid voor wat er nú is. En dan kun je niet anders dan vaststellen dat wat nu is, zó goed is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten