Ik dans !

Er gebeurde iets vandaag. Of het nu de zon was die uitbundig op mijn bol scheen, het inspirerende gesprek met een strijdende lotgenote vanochtend of al het verdriet van de laatste weken. Ik weet het niet.
Want hoe hard ik ook probeer de lichtpuntjes te vinden kan het ook akelig zwart worden. Het is vreselijk zwaar en hard waar we doorheen moeten en de afgelopen weken leek het verdriet iedere dag zwaarder te  drukken. Ik zag het ook om mij heen. Het werd langzaam donkerder en mijn lichtpuntjes vaker lastig te vinden.
Maar vandaag heb ik besloten om al mijn mentale kracht in de strijd te gaan gooien.
De vooruitzichten te bevechten. Een prognose is ook maar een verwachting.
Die prognose wil ik naar een nieuw record helpen !
 'It is all about attitude !' 
 Ik voelde nieuwe energie in mij stromen. En ook in mijn hoofd brak de zon door die donkere wolken heen.
De zwaarte van al het verdriet werd lichter. Rug recht, de schouders eronder. Ik ga voor het maximale !
Ik moest weer denken aan het gedicht van Toon van Tellegen, genaamd 'een meisje'.
Toen ik voor het eerst ziek werd kreeg ik het van een vriendin omdat zij het zo passend vond.

Een meisje

 Ze wacht. 

Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.

Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen,
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,

 ze danst door deuren en door ramen 

en door lange lankmoedige dagen- 

hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer- 

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt,
denk ze: Ik?
ik val niet, ik dans